Partner serwisu

Patronat

Kiedy rozpocząć leczenie nerkozastępcze u chorych z ostrym uszkodzeniem nerek?

Data publikacji: 30 Czerwiec 2016

Gaudry S. i wsp. Initiation Strategies for Renal-Replacement Therapy in the Intensive Care Unit. N. Engl. J. Med. 2016; 375: 122–133.

Wpływ różnych metod terapii nerkozastępczej na rokowanie pacjentów z ostrym uszkodzeniem nerek był przedmiotem wielu badań klinicznych. Mniej wiadomo, kiedy takie leczenie należy zainicjować, a wyniki dostępnych badań są niejednoznaczne. Wczesne rozpoczęcie dializoterapii może skutkować lepszą kontrolną bilansu wodnego i elektrolitowego, skuteczniejszym usunięciem toksyn metabolicznych, prewencją encefalopatii i powikłań gastrycznych. Z drugiej strony, opóźnienie rozpoczęcia dializoterapii może sprzyjać stabilizacji hemodynamicznej chorych, których znaczna część jest hospitalizowana w oddziałach intensywnej terapii. Próbę odpowiedzi na pytanie o optymalny moment rozpoczęcia terapii nerkozastępczej podjęto w badaniu The Artificial Kidney Initiation in Kidney Injury (AKIKI), opublikowanym w czerwcowym numerze N. Engl. J. Med. Do badania właczono 660 pacjentów z ostrym uszkodzeniem nerek w stadium 3 i wyższym według klasyfikacji KDIGO, otrzymujących wlew dożylny katecholamin lub/i pozostających na mechanicznej wentylacji, u których nie stwierdzano bezpośrednich zagrożeń życia związanych z niewydolności nerek. Jako tzw. wczesną terapię traktowano rozpoczęcie leczenia nerkozastępczego natychmiast po rozpoznaniu ostrego uszkodzenia nerek i randomizacji, a jako tzw. opóźnioną terapię – leczenie, w którym rozpoczęcie dializoterapii następowało w przypadku wystąpienia niebezpiecznej hiperkalemii, obrzęku płuc, BUN > 112 mg/dl, kwasicy metabolicznej lub anurii utrzymującej się dłużej niż 72 godziny. W 55% przypadkach stosowano przerywaną dializotorepię, 45% chorych leczono metodami ciągłymi. Grupy nie różniły się w tym zakresie. Nie stwierdzono różnic w śmiertelności ocenianej po 60 dniach od randomizacji. Długość hospitalizacji była podobna. W ramieniu z terapią opóźnioną niemal w 50% uniknięto terapii nerkozastępczej, częstość zakażeń odcewnikowych była mniejsza, a powrót diurezy następował wcześniej niż w przypadku zastosowania terapii wczesnej. W konkluzji pracy autorzy nie rekomendują jednak postawy „wait and see” dla każdego pacjenta z ostrym uszkodzeniem nerek, ale raczej sugerują indywidualizację w podejmowaniu decyzji o rozpoczęciu dializoterapii i kierowanie się stanem klinicznym chorego oraz obecnością powikłań.

kod identyfikacyjny:
Strona nefroedu.pl wykorzystuje pliki cookies. Czym są i do czego służą pliki cookies możesz dowedzieć się na stronie wszystkoociasteczkach.pl