Partner serwisu

Patronat

ONTARGET

ONTARGET (The Ongoing Telmisartan Alone and in Combination with Ramipril Global Endpoint Trial)

1. ONTARGET Investigators:

Telmisartan, Ramipril, or Both in Patients at High Risk for Vascular Events.

N Engl J Med 2008;358:1547-1559.

2. Mann JFE et al.

Renal outcomes with telmisartan, ramipril, or both, in people at high vascular risk (the ONTARGET study): a multicentre, randomised, double-blind, controlled trial.

Lancet 2008; 372: 547-553

Badanie ONTARGET miało za cel ocenę wpływu leczenia ACE-inhibitorem, sartanem, bądź obydwoma lekami na przeżycie pacjentów z chorobą sercowo-naczyniową lub cukrzycą (1). Nefrologiczna część badania dotyczyła wpływu ww. leczenia na progresję niewydolności nerek (2). Badaniem objęto ponad 25000 pacjentów z podwyższonym ryzykiem sercowo-naczyniowym, którzy zostali podzielni na trzy grupy. Jedna (N=8576) otrzymywała ACE-inhibitor, ramipril, w dawce 10 mg/dobę, druga (N=8542) telmisartan, w dawce 80 mg/dobę, trzecia (N=8502) oba leki łącznie w ww. dawkach. Podczas okresu obserwacji, którego mediana wyniosła 56 miesięcy, oceniano funkcję nerek i białkomocz. Łączny pierwszorzędowy punkt końcowy stanowiły: konieczność dializoterapii, podwojenie poziomu kreatyniny i zgon. Drugorzędowymi punktami końcowymi były ww. punkty traktowane osobno. Terapia łączona okazała się w większym stopniu redukować ciśnienie tętnicze i białkomocz, w porównaniu z pojedynczymi lekami. Jednak to właśnie w tej grupie pacjentów liczba pierwszorzędowych punktów końcowych była największa. Również spadek przesączania kłębuszkowego (GFR) najszybszy był w grupie leczonej obydwoma lekami.

Wyniki badania wydają się zaskakujące w świetle dotychczasowej wiedzy o wpływie poszczególnych czynników ryzyka na progresję niewydolności nerek. Dobra kontrola ciśnienia tętniczego i redukcja białkomoczu stanowią przecież podstawę nefroprotekcji. Dlatego też badanie wywołało spory oddźwięk w środowisku nefrologicznym. Zarzuty dotyczyły m.in. zbyt wysokiej, zdaniem komentatorów, dawki leków w terapii skojarzonej, niewłaściwego podejścia statystycznego, błędnego wyboru punktu końcowego. Rzeczywiście, ponad 80% punktów końcowych stanowił zgon pacjenta. Podwojenie poziomu kreatyniny czy konieczność dializoterapii odpowiadały za nieco ponad 10% punktów końcowych. Co więcej, znaczny odsetek przypadków dializoterapii stanowiły dializy ostre, częstość przewlekłej dializoterapii nie różniła się między grupami. Co szczególnie ważne u zdecydowanej większości populacji badanej nie stwierdzano PChN i białkomoczu. Autorzy badania ONTARGET w sposób przekonujący polemizują z tymi zarzutami w komentarzu redakcyjnym opublikowanym w NDT (Mann JFE et al. Nephrol Dial Transplant. 2010 1:42-44). Wydaje się więc, że, zgodnie z wnioskami autorów, stosowanie podwójnej blokady RAA w nefroprotekcji u pacjentów bez znacznego białkomoczu nie powinno być obecnie zalecane.

kod identyfikacyjny:
Strona nefroedu.pl wykorzystuje pliki cookies. Czym są i do czego służą pliki cookies możesz dowedzieć się na stronie wszystkoociasteczkach.pl