Partner serwisu

Patronat

CREATE

CREATE (Cardiovascular Risk Reduction by Early Anemia Treatment with Epoetin Beta)

Drueke TB et al.

Normalization of Hemoglobin Level in Patients with Chronic Kidney Disease and Anemia.

N Engl J Med 2006;355:2071-2084.

CHOIR (Correction of Hemogloblin and Outcomes in Renal Insufficiency)

Singh AK et al.

Correction of Anemia with Epoetin Alfa in Chronic Kidney Disease.

N Engl J Med 2006;355:2085-2098.

Niedokrwistość jest jednym z głównych czynników ograniczających przeżycie pacjentów z przewlekłą chorobą nerek. Z momentem wprowadzenia na rynek czynników stymulujących erytropoezę (ESA) wydawało się, że problem niedokrwistości zostanie rozwiązany. Faktycznie, liczne, niewielkie, w większości obserwacyjne badania wskazywały na korzyści płynące z normalizacji poziomu hemoglobiny (Hb) przy użyciu ESA, zarówno pod względem przeżycia, jak i jakości życia pacjentów (Jones M et al. Kidney Int 2004;65: 757-767). Randomizowane badania zdawały się jednak przeczyć wynikom badań obserwacyjnych (N Engl J Med 1998; 339:584-590, J Am Soc Nephrol 2005;16:2180-2189). Badania CREATE i CHOIR opublikowane w roku 2006 miały na celu wyjaśnienie wpływu normalizacji poziomu Hb przy pomocy ESA na częstość zdarzeń sercowo-naczyniowych, progresję niewydolności nerek i śmiertelność pacjentów z PChN.
Badaniem CREATE objęto 600 chorych z PChN stadium 3-4 (GFR 15-35 ml/min/1,73 m2 powierzchni ciała), z niewielką/umiarkowaną niedokrwistością (Hb 11-12,5 g/dL). Grupę tę podzielono, u 300 pacjentów rozpoczęto intensywne leczenie ESA, tak aby osiągnąć docelowe stężenie Hb pomiędzy 13 a 15 g/dL, pozostałym 300 podawano ESA jedynie w przypadku spadku poziomu Hb poniżej 10,5 g/dL. W tej podgrupie docelowe stężenie Hb wynosić miało 10,5 do 11,5 g/dL. Podczas trzyletniego okresu obserwacji między grupami nie stwierdzono różnic w ryzyku wystąpienia powikłań sercowo-naczyniowych, ani w wymiarach lewej komory serca. Natomiast ryzyko progresji do schyłkowej niewydolności nerek okazało się wyższe u pacjentów leczonych intensywnie.
Badanie CHOIR z kolei przeprowadzono na grupie ponad 1400 chorych. Byli to pacjenci z GFR między 15 a 50 ml/minutę/1,73m2 i wyjściowym poziomem Hb niższym niż 11 g/dL. Połowa pacjentów została zakwalifikowana do intensywnego leczenia ESA, tak aby osiągnąć poziom Hb między 13 a 13,5 g/dL. Docelowe stężenie Hb u drugiej połowy pacjentów ustalono na 10,5-11,0 g/dL. Łącznym punktem końcowym obserwacji było wystąpienie zgonu, zawału mięśnia sercowego, lub hospitalizacji z powodu zastoinowej niewydolności serca. Badanie przerwano przed planowanym czasem z powodu znaczących różnic w częstości występowania punktu końcowego miedzy badanymi grupami. Miał on miejsce u 125 pacjentów leczonych intensywnie, w porównaniu z 97 przypadkami w grupie z niskim poziomem Hb. Po przeliczeniu tego wyniku na ryzyko wystąpienia punktu końcowego, okazało się ono wyższe o 34% w grupie z wysokim poziomem Hb. Również w tym badaniu progresja niewydolności nerek była szybsza u pacjentów z wysokim stężeniem Hb, choć nie była to różnica statystycznie znamienna. Nie obserwowano różnic w ocenie jakości życia między badanymi grupami. Dokładna analiza badania CHOIR wykazała, że w grupie leczonej intensywnie nie osiągnięto zamierzonego stężenia Hb. W rzeczywistości wzrósł on jedynie do 12,6 g/dL. Poziom ten mieści się w granicach zalecanych przez Anemia Guideline Committee of the Dialysis Outcomes Quality Initiative (KDOQI). Wnioskiem z badania, przedstawionym przez autorów, było więc zalecenie ograniczenia zakresu docelowej Hb u pacjnetów z PChN do 11-12 g/dL, w miejsce dotychczasowych 11-13 g/dL.

kod identyfikacyjny:
Strona nefroedu.pl wykorzystuje pliki cookies. Czym są i do czego służą pliki cookies możesz dowedzieć się na stronie wszystkoociasteczkach.pl