Partner serwisu

Patronat

4D

4D (Deutsche Diabetes Dialyse Studie)
Wanner C et al. Atorvastatin in Patients with Type 2 Diabetes Mellitus Undergoing Hemodialysis.

N Engl J Med 2005;353:238-248.

Statyny przedłużają życie u osób obciążonych ryzykiem sercowo-naczyniowym. Są równie skuteczne w pierwotnej profilaktyce zdarzeń sercowo-naczyniowych, jak i w prewencji wtórnej. Wyniki licznych randomizowanych badań klinicznych, przeprowadzonych z udziałem tysięcy pacjentów, nie pozostawiają co do tego wątpliwości. Ryzyko sercowo-naczyniowe jest znacząco zwiększone u pacjentów z PChN, powikłania sercowo-naczyniowe są główną przyczyną zgonów w tej grupie chorych. Nie dziwią zatem spore nadzieje jakie wiązano ze stosowaniem statyn w tej populacji chorych. Badanie 4D było pierwszym dużym randomizowanym badaniem klinicznym, którego celem była weryfikacja poglądu o korzystnym wpływie statyn na przeżycie pacjentów hemodializowanych. Do badania zakwalifikowano 1255 hemodializowanych chorych z cukrzycą typu 2. U pacjentów z grupy badanej zastosowano atorwastatynę w dawce 20 mg na dobę, w grupie kontrolnej stosowano placebo. Po czterech tygodniach leczenia cholesterol frakcji LDL obniżył się w grupie badanej o 42%. Pierwszorzędowym punktem końcowym było wystąpienie: zgonu z przyczyn sercowych, zgonu z powodu udaru mózgu, a także wystąpienie zawału serca lub udaru mózgu niezakończonego zgonem. Przy tak skonstruowanym punkcie końcowym nie stwierdzono statystycznych różnic między obiema grupami w sześcioletniej obserwacji. W trakcie analizy poszczególnych składowych pierwszorzędowego punktu końcowego okazało się, że znacząco odmienna była jedynie częstość występowania zgonu z powodu udaru mózgu. Była to jednak różnica na niekorzyść atorwastatyny.

Autorzy wysnuli kilka hipotez mających wyjaśnić te rozczarowujące wyniki. Do tych bardziej przekonywujących należy teoria, wg której powikłania sercowo-naczyniowe występujące u pacjentów z PChN są konsekwencją innych, niż lipoproteinowe, mechanizmów (Wanner C et al. Journal of Renal Nutrition, 2007, 17(1): 75-78). Należą do nich między innymi zaburzenia wapniowo-fosforanowe, stres oksydacyjny czy zaburzenia funkcji śródbłonka. Autorzy spekulują także, że być może zmiany miażdżycowe obecne u dializowanych pacjentów są na tyle zaawansowane, że nie jesteśmy w stanie już ich odwrócić, czy zapobiec ich konsekwencjom, czyli powikłaniom sercowo-naczynowym (Wanner et el. Minerva Urol Nefrol 2007;59:299-316). Ten pesymistyczny wniosek stanowi podsumowanie badania 4D.

kod identyfikacyjny:
Strona nefroedu.pl wykorzystuje pliki cookies. Czym są i do czego służą pliki cookies możesz dowedzieć się na stronie wszystkoociasteczkach.pl